Tak. Nie istnieją przepisy zakazujące osobom z niepełnosprawnością podejmowania pracy. Każdy ma prawo do wyboru zawodu oraz miejsca zatrudnienia.

Nie. Zapisy w orzeczeniu nie stanowią bezwzględnego zakazu pracy. Ostateczną decyzję o dopuszczeniu do pracy na danym stanowisku podejmuje lekarz medycyny pracy, który ocenia możliwości psychofizyczne pracownika.

Nie. Odmowa zatrudnienia wyłącznie z powodu niepełnosprawności jest dyskryminacją.

Nie. Pracownik z niepełnosprawnością podlega takim samym obowiązkom wynikającym z Kodeksu pracy jak inni pracownicy.

Nie. Posiadanie orzeczenia o niepełnosprawności nie oznacza szczególnej ochrony przed rozwiązaniem umowy o pracę.

Nie. Uprawnienia takie jak skrócony czas pracy czy dodatkowy urlop przysługują wyłącznie osobom zatrudnionym na podstawie umowy o pracę. Nie obowiązują w przypadku umowy zlecenia, umowy o dzieło oraz działalności gospodarczej (B2B).

Nie ma takiego obowiązku. Pracownik może posiadać orzeczenie i nie ujawniać go pracodawcy.

Orzeczenie należy przedstawić, jeśli pracownik chce korzystać z uprawnień wynikających z ustawy o rehabilitacji.

Od momentu przedstawienia pracodawcy orzeczenia o stopniu niepełnosprawności.

Standardowo: do 8 godzin dziennie, do 40 godzin tygodniowo.

Maksymalnie 7 godzin dziennie i 35 godzin tygodniowo.

Nie. Skrócony czas pracy nie może być podstawą do obniżenia wynagrodzenia pracownika.

Tak. Przepisy nie wprowadzają zakazu pracy w tych dniach.

Tak. 15 minut, wliczane do czasu pracy.

Tak. 10 dni dodatkowego urlopu rocznie dla osób ze znacznym lub umiarkowanym stopniem niepełnosprawności.

Tak. Do 21 dni roboczych w roku, z zachowaniem prawa do wynagrodzenia.

Tak. Pracownik ma prawo do płatnego zwolnienia na badania, zabiegi oraz dopasowanie sprzętu ortopedycznego.

Nie. Obowiązują te same zasady jak wobec innych pracowników.